Ik ben een kind uit de jaren 80 en soms mis ik dat kind-zijn nog steeds; die vrijheid, die directheid, het spelen zonder uitleg. In mijn foto’s probeer ik dat terug te brengen: een eigen wereld waarin de regels even verschuiven en het gewone mag kantelen. Ik ben geen prater, ben introvert, en observeer. Door te observeren en scherp te zijn breek ik het ijs met een droge opmerking. Ik bouw beelden die voor mij het woord doen.
Mijn keuzes zijn dominant; als een scène eenmaal in mijn hoofd zit, laat ik ’m niet meer los. Als een filmische scène die op repeat afspeelt. Ik ga op zoek naar de juiste bouwstenen om dat fragment te creëren dat kan vertellen hoe ik het zie. Vervreemding en speelsheid spelen daarin een sleutelrol en vormen subtiel absurdisme. Ik laat kleding weg zodat pure naaktheid overblijft en perfectie en imperfectie op een weegschaal komen te liggen. Ik werk met vrouwelijke lichamen omdat hun fysieke aanwezigheid tegelijk kwetsbaar en krachtig is, en precies daar het spanningsveld tussen absurditeit en menselijkheid ontstaat. Ik laat surrealisme en realiteit schuren om zo thema’s als orde, ontregeling, verlangen, identiteit, maatschappelijke rollen en kwetsbaarheid benaderbaar te maken.
Naaktheid, ruimte en props werken hierin samen; ze versterken elkaar en vormen betekenis om mijn gedachten te vertellen. Doordat ik het alledaagse laat kantelen blijft het menselijk en kun je herkenning vinden. In mijn droom is alles al geregisseerd en toch mag de werkelijkheid meespelen. Iedere keer een nieuwe première om de kronkels uit mijn hoofd te tonen aan het grote publiek. De wereld is al serieus genoeg en raast met lichtsnelheid aan ons voorbij, ik zet haar graag even stil.
Ik fotografeer om te ademen en droom van nieuwe avonturen.
Ik ben een kind uit de jaren 80 en soms mis ik dat kind-zijn nog steeds; die vrijheid, die directheid, het spelen zonder uitleg. In mijn foto’s probeer ik dat terug te brengen: een eigen wereld waarin de regels even verschuiven en het gewone mag kantelen. Ik ben geen prater, ben introvert, en observeer. Door te observeren en scherp te zijn breek ik het ijs met een droge opmerking. Ik bouw beelden die voor mij het woord doen.
Mijn keuzes zijn dominant; als een scène eenmaal in mijn hoofd zit, laat ik ’m niet meer los. Als een filmische scène die op repeat afspeelt. Ik ga op zoek naar de juiste bouwstenen om dat fragment te creëren dat kan vertellen hoe ik het zie. Vervreemding en speelsheid spelen daarin een sleutelrol en vormen subtiel absurdisme. Ik laat kleding weg zodat pure naaktheid overblijft en perfectie en imperfectie op een weegschaal komen te liggen. Ik werk met vrouwelijke lichamen omdat hun fysieke aanwezigheid tegelijk kwetsbaar en krachtig is, en precies daar het spanningsveld tussen absurditeit en menselijkheid ontstaat. Ik laat surrealisme en realiteit schuren om zo thema’s als orde, ontregeling, verlangen, identiteit, maatschappelijke rollen en kwetsbaarheid benaderbaar te maken.
Naaktheid, ruimte en props werken hierin samen; ze versterken elkaar en vormen betekenis om mijn gedachten te vertellen. Doordat ik het alledaagse laat kantelen blijft het menselijk en kun je herkenning vinden. In mijn droom is alles al geregisseerd en toch mag de werkelijkheid meespelen. Iedere keer een nieuwe première om de kronkels uit mijn hoofd te tonen aan het grote publiek. De wereld is al serieus genoeg en raast met lichtsnelheid aan ons voorbij, ik zet haar graag even stil.
Ik fotografeer om te ademen en droom van nieuwe avonturen.
Yummie! Deze website gebruikt cookies om je ervaring te verbeteren. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, ga je hiermee akkoord. Privacybeleid
